2 - و ثانيا اصولا اين وجوب امتثال ندارد و مقرّب نيست تا بدان قصد قربت شود زيرا كه وجوب هريك از ظهر و جمعه اولا يك وجوب ظاهرى است نه واقعى كه در واقع احدهما واجب است نه كلاهما و ثانيا اين وجوب يك وجوب مقدّمى است نه استقلالى تا بتوان به خصوص هريك مستقلا قصد قربت نمود بلكه از باب مقدمه علميه و علم به امتثال واجب است و ثالثا اين وجوب به حكم عقل است نه شرع زيرا كه عقل از باب دفع عقاب محتمل مىگويد هر دو را بياوريد و رابعا اين وجوب يك وجوب ارشادى است نه مولوى چون هدف نجات از هلاكت ترك واجب است . با اين خصوصيات مىگوئيم چنين وجوبى از دو جهت قصد قربت ندارد و مقرب نيست يكى از اين جهت كه اين وجوب مقدمى است و امر مقدمى عبادت درست‌كن نيست و قصد امتثال ندارد زيرا كه امر غيرى است و دلالت ندارد بر اينكه ذات العمل هم مطلوبيت داشته باشد و ديگرى از اين جهت كه اين وجوب ارشادى است و وجوب ارشادى علىحده داراى امتثال و قصد قربت و ثواب و عقاب نيست آنكه مقرّب است نفس احد الفعلين است كه فى الواقع واجب است ولى عندنا مجهول است نظير اطاعتهاى واقعيه با اوامر اطاعت كه آنكه مقرب است قصد امتثال اوامر اقيموا الصلاة و . . . است و امّا امر اطيعوا يك امر ارشادى است و علىحده قصد امتثال ندارد . در نتيجه ما طريقه دوّم را ترجيح مىدهيم كه عين احتياط است و بلامانع مىباشد . قوله و ممّا ذكرنا : دليل سوّم از ادلّه طرفداران موافقت احتماليه اينست كه : در توصليات چون هدف اتيان ذات الفعل و اصل طبيعت عمل است بدون هيچ